Van Gaal 2010: Rijks Krankzinnigengesticht te Grave

Na een lange wandeltocht door de bossen van Grave komen we langs een grote poort voorzien van zware sloten. Een angstaanjagend stalen hekwerk is voorzien van enkele rijen prikkeldraad. Waar is dat prikkeldraad voor. Mogen wij er niet in, of… Stapels stenen vormen een uitstralingsloos gebouw met hoge muren en stalen tralies voor de ramen. Kil, grauw, somber, beklemmend en eng! Zakelijk zonder enige emotie. De torenhoge bomen werpen een onheilspellende schaduw op de grond. Er staan geen bloemen, er is geen gras…Wat speelt er zich in dat gebouw af?

Grote ijzeren bedden waarin mensen in stuitligging krampachtig proberen om los te komen. Metershoog gestapeld meubilair waarop een in dwangbuis geklede patiënt heen en weer gaat. Een te kleine ruimte waarin te veel mensen zitten, in dezelfde houding… dag in, dag uit, starend, eng …
Isolatiekamers waarin agressieve patiënten bedwongen worden door deuren met zware sloten. Recreatiezalen waarin slechts gekreun, gesteun en vreemde klanken zonder betekenis te horen zijn. Deze galmen langs de hoge grauwe muren tot ze overstemd worden door de volgende. Er is weinig beweging, het is somber en muf. Stank overheerst. Zusters, die medicamenten toedienen aan onverschillige patiënten wiens vrijheid is ontnomen. Geneesheren, met verzorgde baarden, strak in het zwart. Observerend echter zelden verwonderd. Afschrikkend en weerzinwekkend, bezorgdheid, vrees en paranoia… Duidelijk is dat de deur enkel een ingang heeft…
Vriendenkring Van Gaal kruipt dit jaar in de huid van deze mensen. Onze wagen geeft een realistisch beeld weer van dit Rijkskrankzinnigengesticht… niks is recht, alles is vreemd, gezichtsbedrog of is het echt zo… De hamvraag is: Wie is hier nou gek?!

Dit bericht is geplaatst in Nieuws. Bookmark de permalink.